Sleeve Gastrectomy — Οπή Στομάχου, Εκροή Γαστρικών Υγρών, Σπαστική Τετραπληγία σε 23χρονο Φοιτητή

23χρονος φοιτητής του ΕΜΠ υποβάλλεται σε λαπαροσκοπική γαστρεκτομή για απώλεια βάρους. Κατά τη δεύτερη επέμβαση ο εξειδικευμένος χειρουργός προκαλεί οπή διαμέτρου 1,5 εκ. στο εναπομείναν στομάχι — και αποκρύπτει το γεγονός στο πρακτικό χειρουργείου. Τα γαστρικά υγρά εκρέουν επί ημέρες. Ο ασθενής αναπτύσσει σύνδρομο ARDS και, λόγω καθυστερημένης αναγνώρισης των συμπτωμάτων, υφίσταται βαριά υποξαιμία που οδηγεί σε μόνιμη σπαστική τετραπληγία και έκπτωση ανώτερων νοητικών λειτουργιών. Το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών επιδικάζει €659.512 εφάπαξ και €3.000 μηνιαίως για τριετία — από τις υψηλότερες αποζημιώσεις στην ελληνική νομολογία ιατρικής αμέλειας.

Τα Πραγματικά Περιστατικά — Μια Σειρά Σφαλμάτων

Τον Νοέμβριο 2008, ο 23χρονος φοιτητής επικοινώνησε με εξειδικευμένο χειρουργό παχυσαρκίας που διαφήμιζε τις υπηρεσίες του στο διαδίκτυο. Μετά από προεγχειρητικό έλεγχο, αποφασίστηκε λαπαροσκοπική κάθετη γαστρεκτομή (sleeve gastrectomy): αφαίρεση του μεγαλύτερου τμήματος του στομάχου ώστε να περιοριστεί η χωρητικότητά του κατά 75%.

• 12 Νοεμβρίου 2008 — Η πρώτη επέμβαση ολοκληρώνεται χωρίς διεγχειρητικές επιπλοκές. Ακτινολογικός έλεγχος την επόμενη ημέρα: φυσιολογικός.
• 13–14 Νοεμβρίου — Ο αιματοκρίτης πέφτει από 33,5 σε 21,8 — σαφής ένδειξη εσωτερικής αιμορραγίας. Ο χειρουργός αποφασίζει νέα επέμβαση.
• 15 Νοεμβρίου — Δεύτερη λαπαροσκοπική επέμβαση για αντιμετώπιση αιμορραγίας. Κατά τη διάρκεια της, ο χειρουργός προκαλεί οπή 1,5 εκ. στον εναπομείναντα θόλο του στομάχου. Επιχειρεί συρραφή — αλλά δεν καταγράφει την οπή στο πρακτικό χειρουργείου. Τις επόμενες ημέρες δεν διενεργείται κανένας έλεγχος για να επιβεβαιωθεί ότι η συρραφή ήταν επιτυχής.
• 16 Νοεμβρίου — Πρωινές αυξομειώσεις κορεσμού οξυγόνου (94,5–98,1%). Ο ασθενής αναφέρει δύσπνοια. Πυρετός 38–39°C. Ο χειρουργός αποδίδει τα συμπτώματα σε φυσιολογική μετεγχειρητική πορεία.
• 17 Νοεμβρίου, απόγευμα — Τα επίπεδα οξυγόνου στο αίμα κατεβαίνουν στα 39 mmHg (φυσιολογικό: 96). Ο ασθενής εμφανίζει κυάνωση, ταχύπνοια, χάνει επαφή με το περιβάλλον. Μόνο τότε μεταφέρεται εσπευσμένα στη ΜΕΘ. Διασωληνώνεται αμέσως.
• 18–24 Νοεμβρίου — Η κατάσταση παραμένει κρίσιμη. Κορεσμός οξυγόνου 58,6% στο χαμηλότερο σημείο. Στις 24/11 αξονική τομογραφία αποκαλύπτει συλλογή υγρών κοντά στο διάφραγμα — η εκροή γαστρικών υγρών είναι πλέον αδιαμφισβήτητη.
• 28 Νοεμβρίου — Τρίτη επέμβαση: επιβεβαιώνεται η εκροή από την οπή που είχε προκληθεί στις 15/11. 4 Φεβρουαρίου 2009: τέταρτη επέμβαση, αφαίρεση του τμήματος του θόλου με την οπή.
• Αποτέλεσμα — Ο ασθενής υπέστη σπαστική τετραπληγία και έκπτωση ανώτερων νοητικών λειτουργιών λόγω βαριάς υποξαιμίας κατά τις κρίσιμες ώρες της 17ης Νοεμβρίου. Νοσηλεύτηκε συνολικά έως τον Απρίλιο 2011. Η βλάβη είναι μη αναστρέψιμη.

Τα Σφάλματα — Τι Έφερε ο Χειρουργός Και Τι το Νοσοκομείο

Το Δικαστήριο καταλόγισε ευθύνη αμφότερων των εναγόμενων, αλλά για διαφορετικούς λόγους.

Ο χειρουργός βαρύνθηκε με τρία αυτοτελή σφάλματα. Πρώτον, η μη επαρκής απολίνωση των βραχέων γαστρικών αγγείων κατά την πρώτη επέμβαση προκάλεσε εσωτερική αιμορραγία. Δεύτερον, κατά τη δεύτερη επέμβαση τραυμάτισε τον θόλο του στομάχου με χειρουργικό εργαλείο — και απέκρυψε τη βλάβη στο πρακτικό. Τρίτον, η συρραφή που επιχείρησε δεν ήταν επιτυχής, δεν το διερεύνησε έγκαιρα και έτσι τα γαστρικά υγρά εξακολούθησαν να εκρέουν για ημέρες, προκαλώντας σήψη που οδήγησε στο σύνδρομο ARDS.

Το ιατρικό προσωπικό της κλινικής βαρύνθηκε με ανεξάρτητη αμέλεια: παρά τις αυξομειώσεις κορεσμού οξυγόνου, τον πυρετό και τη δύσπνοια που εμφάνιζε ο ασθενής ήδη από την 16η Νοεμβρίου, κανείς δεν μέτρησε συστηματικά τα επίπεδα οξυγόνου στο αίμα. Δεν δόθηκε η κατάλληλη υποστήριξη της αναπνοής έως ότου ο ασθενής εμφάνισε κυάνωση — δηλαδή έως ότου η υποξαιμία ήταν πλέον καταστροφική. Το Δικαστήριο έκρινε ότι αν είχαν προβεί σε συνεχείς μετρήσεις οξυγόνου μετά τη δεύτερη επέμβαση, θα είχαν αντιληφθεί έγκαιρα την πτώση και θα είχαν αποτρέψει τη βαριά εγκεφαλική βλάβη.

Η Αποζημίωση — Ανάλυση Κονδυλίων

Το Δικαστήριο αξιολόγησε κάθε δαπάνη αναλυτικά, επιδικάζοντας μόνο τα αποδεδειγμένα ποσά.

Στις παραπάνω δαπάνες δεν συμπεριλαμβάνονται τα νοσήλια της δεύτερης εναγομένης κλινικής (€910.882), τα οποία αποσβέστηκαν μέσω νόμιμης ένστασης συμψηφισμού που αυτή προέβαλε — αφού η ίδια ήταν ταυτόχρονα εναγόμενη ως προστήσασα και δανείστρια των νοσηλίων.