Χολοκυστίτιδα, Ανεπαρκής Παρακολούθηση και Θάνατος από Περιτονίτιδα: Παθολόγος Διευθυντής Καταδικάστηκε — ΑΠ 2025
Ασθενής εισάγεται με σωστή διάγνωση οξείας χολολιθιασικής χολοκυστίτιδας. Ο παθολόγος εφημερεύων Διευθυντής επιλέγει σωστά τη συντηρητική αγωγή — αλλά χωρίς να εφαρμόσει τη στενή παρακολούθηση που αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεσή της. Επιδείνωση πόνου — χορηγείται ισχυρό αναλγητικό χωρίς νέα κλινική εξέταση, χωρίς κλήση χειρουργού. Θάνατος από σηπτική καταπληξία/περιτονίτιδα εντός νοσοκομείου. Ο ΑΠ απέρριψε την αναίρεση και επικύρωσε την καταδίκη.
Χρονολόγιο
Γιατί η Συντηρητική Αγωγή Δεν Ήταν Αρκετή
Το δικαστήριο έκανε δεκτό ότι η επιλογή συντηρητικής αγωγής ήταν αρχικά σωστή. Αλλά η συντηρητική αγωγή για χολοκυστίτιδα έχει μία αδιαπραγμάτευτη προϋπόθεση: στενή και εντατική κλινική παρακολούθηση.
Ο κατηγορούμενος αρκέστηκε σε θερμομέτρηση ανά τρίωρο και λήψη ζωτικών σημείων δύο φορές ημερησίως. Αυτό δεν είναι «στενή παρακολούθηση» — ιδίως όταν η αρχική εικόνα ήταν ήδη βαριά (λευκά 23.800, αιματοκρίτης 48,9) και η ασθενής ελάμβανε αντιπυρετικά και αντιβίωση που αλλοίωναν τη φαινομενική εικόνα.
Στις 07:45 της 19/3 χορηγήθηκε Tramal (τραμαδόλη — το ισχυρότερο αναλγητικό του πρωτοκόλλου, χορηγούμενο μόνο «επί επιμένοντος πόνου»). Η χορήγηση ισχυρότερου αναλγητικού είναι σήμα συναγερμού — δείχνει ότι ο πόνος επιδεινώθηκε. Ο παθολόγος όφειλε να εξετάσει κλινικά την κοιλία για σημεία περιτοναϊσμού. Δεν το έπραξε.
Επίσης, τα αρχικά εργαστηριακά (λευκά 23.800, αιματοκρίτης 48,9, σάκχαρο 242) επέβαλλαν άμεση έκδοση των νέων αποτελεσμάτων. Η εντολή για άμεση έκδοση δεν δόθηκε ποτέ — τα αποτελέσματα εκδόθηκαν μετά τον θάνατο.
Τρεις Πραγματογνώμονες — Δύο Είπαν «Χωρίς Ευθύνη»
Οι δύο πραγματογνώμονες που είπαν «δεν συνδέεται ο θάνατος με την καθυστέρηση» το έκαναν βασιζόμενοι αποκλειστικά στον ιατρικό φάκελο. Ο ίδιος ο ιατρικός φάκελος ήταν ελλιπής — ακριβώς γιατί ο παθολόγος δεν εξέτασε και δεν κατέγραψε.
Το δικαστήριο έκρινε: τα συμπτώματα περιτοναϊσμού υπήρχαν αλλά δεν καταγράφηκαν λόγω πλημμελούς παρακολούθησης. Ο πραγματογνώμονας δεν μπορεί να πει «δεν υπήρχαν» απλά επειδή δεν βρίσκονται στο φάκελο — αν ο ίδιος ο γιατρός δεν εξέτασε, δεν υπάρχει καταγραφή. Αυτή η λογική ανατρέπει την άμυνα.
Η συντηρητική αγωγή δεν απαλλάσσει — δεσμεύει ακόμα περισσότερο. Όταν ο ιατρός επιλέγει συντηρητική αντί χειρουργικής αντιμετώπισης, αναλαμβάνει αυξημένη υποχρέωση στενής παρακολούθησης. Αν η παρακολούθηση δεν γίνεται, η συντηρητική επιλογή μετατρέπεται σε αμέλεια.
Ο ελλιπής ιατρικός φάκελος δεν προστατεύει — βαραίνει. Αν τα συμπτώματα δεν καταγράφηκαν επειδή δεν έγινε εξέταση, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπήρχαν. Σημαίνει ότι η εξέταση δεν έγινε — που είναι η ίδια η αμέλεια.
Η χορήγηση ισχυρότερου αναλγητικού είναι σήμα για κλινική εξέταση. Η εντολή «Tramal αν ο πόνος επιμένει» δεν είναι αντικατάσταση της εξέτασης — είναι λόγος για να γίνει.
Αντιμετωπίζετε κατηγορία ιατρικής αμέλειας ή υποστήκατε βλάβη από ιατρικό λάθος; Επικοινωνήστε μαζί μας.
Αυτή η υπόθεση θέτει ένα ερώτημα που επανέρχεται συχνά στην ιατρική ευθύνη: αρκεί η σωστή αρχική απόφαση; Η απάντηση του ΑΠ είναι σαφής: όχι. Η αρχική ορθή επιλογή μπορεί να εξαλείψει την ευθύνη για την επιλογή — αλλά δεν εξαλείφει την υποχρέωση παρακολούθησης.
Ιδιαίτερα σημαντικό: το δικαστήριο αντιμετώπισε δύο πραγματογνωμοσύνες που ευνοούσαν τον κατηγορούμενο και τις απέρριψε με επιχείρημα που είναι νομικά και λογικά συμπαγές — τα δεδομένα που χρησιμοποίησαν οι πραγματογνώμονες ήταν ελλιπή ακριβώς λόγω της αμέλειας που εξεταζόταν.
Η υπόθεση δείχνει επίσης πόσο κρίσιμη είναι η καταγραφή στον ιατρικό φάκελο: ένας φάκελος που δεν περιέχει τίποτα ανησυχητικό, ενώ η ασθενής πέθανε από περιτονίτιδα εντός νοσοκομείου, δεν αποδεικνύει αθωότητα — αποδεικνύει ότι κάτι πήγε λάθος με την παρακολούθηση.
Μιχαήλ Νταλαμπίρας · Δικηγόρος · Εξειδίκευση Ιατρικής Ευθύνης