Η ομόζυγη β-μεσογειακή αναιμία αποτελεί βαρύτατο και χρονίως εξελισσόμενο γενετικό νόσημα. Η ανήλικη κόρη υποβάλλεται σε μεταγγίσεις κάθε τρεις εβδομάδες, κάνει καθημερινή θεραπεία αποσιδήρωσης, παρακολουθείται σε εξειδικευμένη μονάδα μεσογειακής αναιμίας, και φέρει αναπηρία 67% εφόρου ζωής πιστοποιημένη από το ΚΕΠΑ. Λύση οριστικής θεραπείας αποτελεί μόνο η μεταμόσχευση μυελού των οστών από πλήρως συμβατό δότη.

Ο εναγόμενος ισχυρίστηκε ότι σύσταση για περαιτέρω εξετάσεις ήταν υποχρέωση του κλινικού ιατρού και όχι δική του. Το Εφετείο απέρριψε αυτόν τον ισχυρισμό: ο μικροβιολόγος, ως έχων την απαραίτητη εξειδίκευση, οφείλει να ενημερώσει τον ασθενή όταν τα αποτελέσματα είναι αμφισβητήσιμα ή χρήζουν περαιτέρω διερεύνησης. Υπογράφει τα αποτελέσματα και αναλαμβάνει την ευθύνη τους.

Ο βιοπαθολόγος ισχυρίστηκε επίσης ότι η εξέταση διενεργήθηκε σε εξωτερικό εργαστήριο αναφοράς με το οποίο συνεργαζόταν, άρα δεν φέρει ευθύνη. Το Εφετείο απέρριψε και αυτό: οι ενάγοντες συμβλήθηκαν αποκλειστικά με τον ίδιο, ο οποίος υπέγραψε τα αποτελέσματα — και άρα αναλαμβάνει πλήρη ευθύνη για το περιεχόμενό τους.

Η αγωγή δεν στηρίχθηκε στην κλασική αδικοπραξία (άρθρα 914 επ. ΑΚ) — αυτή είχε ήδη απορριφθεί αμετάκλητα σε προηγούμενη δίκη. Στηρίχθηκε στα άρθρα 57 και 59 ΑΚ (προσβολή προσωπικότητας), υπό την έκφανση της ελευθερίας οικογενειακού προγραμματισμού και αναπαραγωγής. Η εσφαλμένη διάγνωση εμπόδισε το ζευγάρι να επιλέξει εξωσωματική με προεμφυτευτική γενετική διάγνωση, ή να μην τεκνοποιήσει, ή να καταφύγει σε υιοθεσία.

Το Εφετείο δέχθηκε μερική συνυπαιτιότητα των γονέων: η εξέταση έφερε επισημειώσεις («σε κύηση με οριακό αποτέλεσμα συνιστάται έλεγχος και του πατέρα», «σε σιδηροπενία συνιστάται επανέλεγχος») που δημιουργούσαν έστω ελάχιστη αμφιβολία. Όφειλαν να ζητήσουν δεύτερη γνώμη ή μοριακό έλεγχο. Γι’ αυτό το Εφετείο μείωσε σημαντικά την αρχικώς επιδικασθείσα αποζημίωση των €250.000 σε €35.000 ανά γονέα.