Ασθενής εισάγεται με σωστή διάγνωση οξείας χολολιθιασικής χολοκυστίτιδας. Ο παθολόγος εφημερεύων Διευθυντής επιλέγει σωστά τη συντηρητική αγωγή — αλλά χωρίς να εφαρμόσει τη στενή παρακολούθηση που αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεσή της. Επιδείνωση πόνου — χορηγείται ισχυρό αναλγητικό χωρίς νέα κλινική εξέταση, χωρίς κλήση χειρουργού. Θάνατος από σηπτική καταπληξία/περιτονίτιδα εντός νοσοκομείου. Ο ΑΠ απέρριψε την αναίρεση και επικύρωσε την καταδίκη.
Νομολογία
Κατά τη διενέργεια λαπαροσκοπικής χολοκυστεκτομής, αναπληρωτής διευθυντής χειρουργικής κλινικής τραυμάτισε τις λαγόνιες φλέβες και αορτή ασθενούς. Αποτέλεσμα: ακατάσχετη αιμορραγία, 17 μονάδες αίματος, δεύτερη επέμβαση, εν βάθει φλεβική θρόμβωση και ισόβιος κίνδυνος επανεμφάνισής της. Ο ΑΠ απέρριψε αναίρεση: η καταδικαστική απόφαση είχε επαρκή αιτιολογία.
Παθολογοανατόμος εξέτασε όγκο που αφαιρέθηκε από γυναίκα 45 ετών και διέγνωσε κακοήθες ινώδες ιστιοκύττωμα. Βάσει αυτής της διάγνωσης, η ασθενής υπεβλήθη σε έξι κύκλους χημειοθεραπείας και μηνών νοσηλειών. Δεύτερη εξέταση από ειδικό στις ΗΠΑ απέδειξε: ο όγκος ήταν απολύτως καλοήθης. Το Εφετείο αθώωσε τον ιατρό επικαλούμενο «δυσχέρεια διάγνωσης». Ο Άρειος Πάγος αναίρεσε: ο ισχυρισμός αυτός δεν αποδείχθηκε — και ο γιατρός δεν παρέπεμψε σε εξειδικευμένο κέντρο παρά τις αμφιβολίες του.
Παθολογοανατόμος Λάρισας διέγνωσε κακοήθες ινώδες ιστιοκύτωμα σε όγκο οπισθοπεριτοναϊκής περιοχής. Η ασθενής υποβλήθηκε σε 6 κύκλους χημειοθεραπείας. Μήνες αργότερα, το νοσοκομείο κορυφαίο αμερικανικό πανεπιστημιακό νοσοκομείο (εξειδικευμένου αμερικανικού νοσοκομείου) αναδιέγνωσε τον όγκο ως καλοήθες σβάνωμα. Αγωγή αποζημίωσης — απορρίφθηκε. Ο ΑΠ επικύρωσε: τα ευρήματα συνηγορούσαν για κακοήθεια, και ο μέσος συνετός ιατρός θα έφτανε στην ίδια διάγνωση.
Κατά σκαληνοτομή δεξιάς πλευράς τραυματίστηκε το δεξί φρενικό νεύρο — πάρεση, ανύψωση ημιδιαφράγματος, μόνιμη αναπνευστική επιβάρυνση. Ο χειρουργός αρνήθηκε κάθε ευθύνη λέγοντας «δεν κόπηκε τίποτε». Ο ΑΠ απέρριψε αναίρεση: η αξονότμηση από παρατεταμένη διάταση συνιστά αμέλεια. Η άρνηση αυτοπρόσωπης εξέτασης του ασθενή μετά την επέμβαση ενίσχυσε την κρίση ενοχής.
Ασθενής 26 ετών υποβλήθηκε σε αυξητική στήθους και στη συνέχεια εμφάνισε επίμονα μετεγχειρητικά συμπτώματα — έντονο πόνο, εκροή ορώδους και στη συνέχεια οροαιματηρού υγρού — τα οποία κράτησαν πάνω από πέντε μήνες. Η χειρουργός, παρά τις επανειλημμένες επισκέψεις της ασθενούς και παρά το ρητό αίτημά της για καλλιέργεια, αρνούνταν: «δεν χρειάζεται καλλιέργεια, δεν έχεις τίποτα». Μόνο όταν η ασθενής στράφηκε σε άλλο γιατρό αποκαλύφθηκε λοίμωξη Streptococcus agalactiae Group B. Ο Άρειος Πάγος απέρριψε την αναίρεση και επικύρωσε την καταδίκη.
Μια εξέταση ρουτίνας κατέληξε σε τραγωδία. Ασθενής υποβλήθηκε σε ενδοσκόπηση με καταστολή, εμφάνισε καρδιοαναπνευστική ανακοπή και κατέληξε. Ο Άρειος Πάγος επικύρωσε την καταδίκη του αναισθησιολόγου για ανθρωποκτονία εξ αμελείας, κρίνοντας ότι η επιλογή φαρμακευτικής αγωγής, η απουσία κατάλληλου εξοπλισμού ανάνηψης και η καθυστερημένη αντίδραση στη ανακοπή συνιστούν σαφή παράβαση lex artis.
Ο Άρειος Πάγος επικύρωσε την υποχρέωση ουρολόγου να αποζημιώσει ασθενή λόγω αμελούς παράλειψης έγκαιρης διάγνωσης νεφρικού όγκου. Η απόφαση αναλύει σε βάθος τις υποχρεώσεις του ιατρού — τόσο στη διάγνωση όσο και στην ενημέρωση — και εδραιώνει κρίσιμα νομικά κριτήρια για την αστική ιατρική ευθύνη στην Ελλάδα.
Γυναίκα με εξωμήτρια κύηση διαγνώστηκε εσφαλμένα με ενδομήτρια και υποβλήθηκε σε έκτρωση. Αποτέλεσμα: ρήξη σάλπιγγας, σαλπιγγεκτομή, αφαίρεση τμήματος ωοθήκης. Το Πλημμελειοδικείο της Θράκης καταδίκασε τον γυναικολόγο. Ο ΑΠ αναίρεσε και παρέπεμψε: δύο πραγματογνωμοσύνες με αντίθετο συμπέρασμα είχαν αναγνωστεί αλλά δεν μνημονεύτηκαν στην απόφαση.
Δικηγόρος υπεβλήθη σε επέμβαση υαλοειδεκτομής για αφαίρεση επιαμφιβληστροειδικής μεμβράνης. Μετά από σειρά επιπλοκών και επεμβάσεων άλλων ιατρών, το 2008 επήλθε ολική αποκόλληση αμφιβληστροειδούς — μη αναστρέψιμη βλάβη. Το Εφετείο απέρριψε την αγωγή. Ο Άρειος Πάγος αναίρεσε για πολλαπλές αντιφάσεις — και για κρίσιμο νομολογιακό ζήτημα: το βάρος απόδειξης της ενημέρωσης του ασθενούς φέρει ο ιατρός, όχι ο ασθενής.